A vaquiña polo seu nome... ou ultimamente polo seu número

Toura, Pinta, Gallarda, Bonita... Noutro tempo as vacas eran parte da familia. E como tales recibían un nome de pía relacionado co seu aspecto, carácter ou orixe.

"Eu teño unha que naceu no Nadal e como é moi presumida chameille Pedroche", explica José Manuel Blanco Díaz, un gandeiro xubilado de Ferreira de Pantón.

"Dependía dos trazos do animal, ou cando quedabas sen ideas xa viña o veterinario e as bautizaba", engade Alberto Hermida, presidente da Asociación de Rubia Galega do País.

E disque o afectuoso costume de poñerlles nome ten moitas vantaxes, sobre todo para manexalas, porque elas son quen de atender e entender...

"Para evitar perigo ao cruzar a estrada eu chámoa polo nome, e ela para. Funa acostumando e se detén se o escoita. É un costume bonito o dos nomes, como facían antes".

A tradición de bautizar as vacas non se perdeu, pero mudou cos tempos. Cada vez hai menos granxas, pero con moitas máis vacas. Agora á máis fácil distinguilas polo número que levan chapado na orella ca polo nome.

"Miran o número do crotal, aquela vaca ten mamite, e van polo número. Cando tes 400 vacas é imposible chamalas polo nome".

"Temos menos contacto con elas e menos necesidade de dirixirnos a elas. O máis sinxelo hoxe é identificalas polo número".

Os que si seguen mantendo intacta a identidade propia son os touros.

"Porque son menos e porque interesa seguir as liñas xenéticas, tanto nas ganderías de rubia como de frisón. Interesa manter o nome do touro na descendencia para a venda de seme e embrións".

Sementais como Gayoso, Chachi, Sperminator ou Netflix que se poñen de apelido ás fillas, xunto cun código numérico e o nome da gandería.