A marea xa chegou, por María Bastida

A inflación volveu e, con ela, o reflexo do Goberno de converter calquera dato molesto nunha explicación exterior e calquera dato favorable nunha fazaña propia. Se os prezos soben, a culpa vén de fóra. Se baixan, é grazas á súa brillante xestión. Entre unha cousa e outra, seguimos facendo a compra, pagando a luz e enchendo o depósito nun país onde cada vez preocupa máis a perda de poder adquisitivo.

O IPC de marzo disparouse máis dun punto respecto a febreiro e a inflación subxacente roza xa o 3 %. Así que non estamos só ante un susto en gasolina ou electricidade. O encarecemento empeza a estenderse polo conxunto da economía. O INE deixa bastante claro por onde entrou o golpe: transporte, vivenda e vestido e calzado. É dicir, hai un compoñente enerxético evidente, pero tamén transmisión a outros prezos e mesmo certo efecto estacional.

Particularmente interesante é que España volve quedar peor que a Eurozona. E se cada choque externo termina aquí convertido en máis inflación, máis custos internos e maior perda de poder adquisitivo, entón hai que preguntarse por que España absorbe peor os golpes ou por que os traslada con máis facilidade ao prezo final. Causas probables? En parte, a vía inmediata de combustibles e enerxía, que en marzo pesou moito na repunta. Pero tamén porque España ten unha economía máis apoiada en consumo, hostalería e servizos, e aí o contaxio inflacionario atopa máis camiños para instalarse.

E hai outra cuestión de interese. A marea víase vir, e chegou. Ninguén podía anticipar cada detalle do conflito, pero si sabiamos que un choque enerxético en Oriente Medio podía volver empuxar á alza os carburantes, a electricidade e unha parte importante dos custos da economía. Con todo, o que non temos é un plan serio, claro e crible de amortecemento á altura do golpe. Outra vez chegamos tarde. Outra vez toca improvisar sobre o dano xa feito.

Por iso a inflación non é só un mal dato conxuntural. Podemos repetir que España é o motor económico de Europa, adornar o balance, seleccionar a serie máis amable e envolvelo todo en mercadotecnia gobernamental. Pero cando os prezos volven correr máis aquí que nos nosos socios monetarios, o que queda en evidencia é a fraxilidade dun modelo que soporta moi ben a propaganda e bastante peor as sacudidas reais. Porque, mentres o Goberno segue vendendo relato, a realidade volve lembrar que vivir, cada día, custa máis.