O campanario da igrexa compostelá de Bando, sen arranxar un ano despois de que o tirara un raio
Caeu nunha tormenta eléctrica que deixara 5.800 raios en Galicia, en decembro de 2024
Os trámites para reconstruílo son lentos, e a veciñanza di que bota de menos as campás na parroquia
Foi en decembro de 2024, durante unha tormenta eléctrica que descargou milleiros de raios en toda Galicia. Un deles impactou no campanario de Santa Eulalia de Bando, e botouno abaixo.
"Escoitei dende a casa un ruído grandísimo, un estalo fortísimo, e debeu ser daquela cando caeu o raio aquí" lembra Elena Andrade, veciña de Bando. "Estaba todo cheo de pedras, de tellas e de todo", di. "E foi sorte que non nos colleu a nós aquí -di outra veciña, Maruja Rodríguez- porque saímos da misa ás 11 e algo, e foi sobre as dúas, puido ser un desastre".
O desastre puido ser maiúsculo, pero por sorte non houbo danos persoais. O suceso collera o párroco de vacacións, e daquel día lembra o susto que levou cando lle deron a noticia: "Foi como unha bomba, porque primeiro dixéronme que caera a igrexa", lembra Afonso Joaquín Samba. Logo xa foi descubrindo o alcance real dos danos: "Estaban as campás afectadas, o tellado estragado e a igrexa quedou sen luz eléctrica".
Os danos eléctricos e os que deixara no tellado xa se repararon, pero a rehabilitación do campanario vai máis amodo. Por fin retiraron as campás, que ata hai pouco aínda colgaban malamente nos restos das torres. A pedra que caeu está almacenada e numerada, para tentar reconstruílas tal cal eran.
"É un traballo realmente complexo, porque hai que axustalas ben, poñelas tal e como estaban -explica o párroco-. Está levando tempo pero que vai adiante, este ano mesmo confío en que estea listo". E xa lles tarda na parroquia, porque este ano sen campás botáronas moito de menos.
"As campás tocan cando hai unha defunción, ou cando hai un aniversario -explica Maruja- así que agora a xente non se decata, ao non haber campás". Di que na parroquia "non hai enfado" porque entenden que os tempos son lentos, pero que "vai medrando a impaciencia".