Bruxelas propón condicións para restrinxir o alugueiro turístico en zonas baixo tensión

A Comisión Europea propuxo este mércores a Lei de Vivenda Alcanzable, un regulamento que dá ás autoridades maior seguridade xurídica para restrinxir o alugueiro turístico e a compra de inmobles non destinados a residencia habitual nas zonas máis afectadas pola crise de vivenda.

A norma define, no dereito comunitario, a zona baixo tensión de vivenda, que poderá declararse se o prezo medio dunha casa ou piso equivale polo menos a oito veces a renda per cápita na zona, se esa proporción aumentou na última década e se non se prevé que a tensión se alivie nos seguintes tres anos.

O regulamento só permite restrinxir dous tipos de actividade: o alugueiro turístico e a adquisición ou o uso de vivenda non destinada a residencia habitual.

Declarada a zona, as autoridades deberán probar que a actividade afectou durante tres anos á dispoñibilidade ou ao prezo da vivenda, limitar a restrición a esa zona, descartar alternativas igual de eficaces e menos restritivas e diferenciar o alugueiro ocasional do profesionalizado.

As medidas non poderán exceder os cinco anos e deberán someterse a revisión periódica.

Reducir a incerteza

"Cando o mercado falla á hora de ofrecer algo tan fundamental como un fogar alcanzable, as autoridades públicas teñen a responsabilidade de actuar", declarou a vicepresidenta executiva para unha Transición Limpa, Xusta e Competitiva, Teresa Ribera.

"Con esta lei, estamos a dar seguridade xurídica ás autoridades locais, permitíndolles actuar e abordar un dos maiores problemas do noso tempo", valorou.

Aínda así, a nova lei non regula os alugueiros de longa duración, a pesar de que o propio texto recoñece que as restricións de curta duración, por si soas, non poden abordar as causas estruturais da escaseza de vivenda a longo prazo.

Tamén están excluídos os estándares de construción e as normas de planificación e zonificación de carácter xeral e a fiscalidade ou as cargas de cumprimento para plataformas e anfitrións.

A Comisión cita o exemplo de Madrid, en cuxo centro urbano hai uns 40 aloxamentos de alugueiro turístico por cada 100 vivendas no mercado de alugueiro de longa duración, cuxos prezos subiron preto dun 75 % nos últimos dez anos, segundo as súas propias cifras.

Bruxelas sostén que a norma axudará a reducir a incerteza regulatoria, a carga administrativa e os custos de cumprimento e dará ás autoridades que a adopten unha vía para blindar as súas restricións ante posibles litixios.

Compatibilidade co mercado interior

As medidas xa adoptadas polos Estados membros non quedan suxeitas ao regulamento salvo que a autoridade decida revisalas voluntariamente conforme ao novo marco.

Por iso, unha zona xa declarada baixo tensión non obtén cobertura automática para restrinxir o alugueiro turístico nin a compra de vivenda non destinada a residencia habitual.

Ao carecer de competencia directa en materia de vivenda, Bruxelas expón a norma como unha regulación das condicións baixo as que as medidas nacionais son compatibles coas liberdades do mercado interior, ámbito no que si ten competencia.

Plans de aceleración da vivenda

O paquete tamén inclúe unha recomendación non vinculante que insta as autoridades a elaboraren plans de aceleración da vivenda en zonas baixo tensión ou en risco de estalo para aumentar a oferta.

A Comisión pide axilizar a concesión de permisos, mellorar o uso do solo e fomentar a renovación e reconversión de edificios existentes, e tamén o aproveitamento de vivendas e chans baleiros ou infrautilizados, con especial atención á vivenda social e alcanzable.

"A vivenda non é só unha mercadoría, é un dereito e un piar fundamental da dignidade humana. Os europeos deberían ter a posibilidade de vivir, traballar e quedar nos lugares que chaman fogar", dixo o comisario de Enerxía e Vivenda Dan Jørgensen.

Ademais, Bruxelas reclama reforzar a capacidade do sector da construción e facer pleno uso dos instrumentos de financiamento da UE e nacionais, incluídas as normas sobre axudas de Estado.