Paolo Roversi expón na Coruña: "Ao final a fotografía non é máis que unha obra de amor"

O fotógrafo italiano Paolo Roversi abre este sábado unha exposición da man da Fundación Marta Ortega Pérez, presidenta de Inditex, na Coruña, con algunhas das súas obras máis míticas e outras inéditas: "Ao final a fotografía non é máis que unha obra de amor", asegura.

A mostra titulada ‘Doubts’, que estará aberta no espazo da Fundación MOP do peirao de Batería do porto da Coruña entre o 20 de xuño e o 20 de setembro, conta coas seccións Theatre, Appearances, Shadows, Doubts, People, Presence, Grace, Beauty e Fading.

A entrada é nunha gran sala na que as catro paredes son pantallas, cunha película en que Paolo Roversi explica, en francés, como ve o mundo da fotografía e, á vez, varias persoas dan testemuño de como traballa e por que a súa obra é tan relevante.

Para el "ser fotógrafo é unha forma de existir" e confesa que lle gustan os accidentes porque aprendeu máis dos seus fracasos que dos seus éxitos ao longo da súa carreira, en que traballou de forma especial coas posibilidades experimentais que ofrece a Polaroid.

Ve a fotografía como "unha linguaxe" que implica "compartir o mundo a través da luz" ata o punto de que a define como que "non é máis que unha obra de amor".

E, fóra das pantallas, en persoa, o propio Roversi agradeceu a oportunidade de participar na programación de verán da Fundación MOP e tamén destacou o traballo para atopar algunhas imaxes súas que durmían e agora resucitaron.

A exposición empeza cunha serie de salas cada vez máis escuras, con iluminación focalizada en cada unha das preto de 200 imaxes presentes, ata a sala Shadows, a partir da que se volve a iluminar e hai cada vez máis luz, con cambios tamén nos chans -formigón, moqueta e madeira- e mesmo un pequeno estudo de fotografía.

A xerente da Fundación MOP, Leticia Castromil, asegurou que Roversi é "un dos referentes da fotografía contemporánea". A comisaria da exposición, Clara Belleville, confesou que como o italiano xa suma moitas exposicións, apostou por "unha abordaxe nova sobre a súa obra" para o que se crearon unha serie de espazos "máis íntimos".

Na mostra queda patente que o "estado mental" do fotógrafo é o de cometer erros e avanzar a partir deles, o que se ensina tamén con imaxes "redescubiertas". Un dos temas centrais da proposta é o feito de que Roversi "é capaz de ver a beleza en cada persoa" e sinala a graza como "un don, algo que non se pode explicar" que "aparece só nun instante" que é capaz de captar.

A última das salas, Fading, "trata de deter o tempo, de capturar o encanto", posto que aínda que "todo se está desvanecendo, as persoas seguen vivas a través da memoria e pasa o mesmo a través destas fotografías".

A escenógrafa da mostra, Ania Martchenko, debullou que no seu momento falaron con Roversi acerca dos "puntos fundamentais da súa visión do mundo" para "tomar as súas palabras como punto de partida para todo o proxecto". A partir de aí reorganizouse o espazo para "facelo máis como unha especie de viaxe cara aos diferentes roteiros da exposición" e tamén se introduciu o concepto dos marcos.

O xogo entre a luz e a escuridade está moi presente ao longo do percorrido, coas "diferenzas entre a abordaxe occidental e asiático da escuridade", o feito de que a escuridade "non pode existir sen a luz", como se ve en Shadows, e esa claridade que alaga para terminar a viaxe.