Xestionar mellor non é recortar dereitos, por María Bastida

O absentismo non pode entenderse como unha batalla contra os traballadores nin como unha coartada para recortar dereitos. Ese sería unha formulación tan inxusta como equivocada. Porque unha economía necesita protexer ben a quen non pode traballar, pero tamén necesita que ese proceso estea ben xestionado, sexa áxil, evite inercias e facilite, cando sexa posible, unha reincorporación adecuada. Aí está o verdadeiro núcleo da cuestión.

En Galicia, o impacto económico estimado do absentismo supera os 2.200 millóns de euros ao ano, ao redor do 3 por cento do PIB galego. Cunha magnitude así, deixa de ser unha cuestión secundaria. E precisamente por iso convén enfocar ben a discusión. Non se trata de sospeitar do traballador de baixa nin de expor obstáculos á protección social. Trátase de entender que entre o dereito lexítimo á incapacidade temporal e a resignación ante calquera disfunción hai unha ampla marxe de mellora. Mellorar a prevención, o seguimento, a coordinación entre sistema sanitario, empresas e administración, a adaptación de postos e a xestión dos tempos.

Así que isto non vai contra ninguén, senón a favor de todos. Vai a favor de que o sistema funcione mellor. Para quen necesita protección real, para os equipos que soportan sobrecargas, para as empresas que teñen que organizar a súa actividade e para unha economía que perde capacidade efectiva de traballo, produtividade e competitividade. Porque cando estes procesos se xestionan mal, tradúcese en desorganización, incerteza, custos e menos marxe para crecer.

E ademais hai algo evidente. Non se pode falar en serio de mellora da produtividade, de competitividade, de mellores salarios ou dun mellor clima laboral se este problema se deixa á marxe. Non porque dereitos e eficiencia sexan incompatibles, senón precisamente polo contrario. Porque unha economía que normaliza un volume tan alto de traballo perdido reduce a súa capacidade de xerar valor, tensiona a organización das empresas, sobrecarga os equipos e estreita a marxe para soster melloras salariais e laborais.

Diso deberiamos estar a falar. Isto non vai de recortar dereitos, senón de evitar ineficiencias. Non é enfrontar economía e protección, senón lembrar que un sistema mellor xestionado protexe mellor, funciona mellor e beneficia o conxunto da sociedade. Non é un debate cómodo nin rendible en termos de popularidade. Por iso, precisamente, convén agradecer que, dunha vez, alguén aborde o problema con seriedade.

​​​