Resistir non é saír indemne, por María Bastida

A OCDE acerta ao non quedar no vaticinio de menos crecemento e máis inflación, senón ao explicar o mecanismo de transmisión do choque. Primeiro, sobe a enerxía; despois, aumentan os custos empresariais, logo ensánchanse as presións inflacionistas e, só despois, arrefríase a actividade. Esa lóxica vale máis ca unha simple revisión de previsións, porque permite entender onde está realmente o problema.

Tamén acerta ao non confundir resistencia relativa con ausencia de dano. España pode seguir crecendo máis que Alemaña, Francia ou Italia e, aínda así, estar a afrontar unha deterioración relevante en termos de prezos, poder adquisitivo e marxes empresariais. E, ademais, o organismo deixa claro que estamos ante unha fotografía condicionada, non ante unha predición pechada. O seu escenario central depende de que a perturbación enerxética se modere e de que petróleo, gas e fertilizantes empecen a corrixirse desde mediados de 2026. É dicir, a OCDE non está a vender certeza: está a debuxar un escenario base suxeito a supostos que poden non cumprirse.

Precisamente por iso, convén ser prudentes co grao de confianza que pode depositarse nese escenario. O informe é serio, pero descansa nunha hipótese de normalización progresiva do choque. Se o conflito se prolonga, se hai novas disrupcións de subministración ou se o encarecemento enerxético persiste máis do previsto, a deterioración podería ser maior.

Ademais, a subida da inflación subxacente é probablemente un dos elementos máis delicados do cadro, porque suxire que o shock pode filtrarse ao resto de bens e servizos. E cando iso ocorre, o problema deixa de ser só enerxético para converterse nun problema máis amplo de persistencia inflacionaria, con implicacións para salarios, consumo, marxes e política monetaria.

Para España, por tanto, o informe non autoriza o triunfalismo. Que saia relativamente mellor en crecemento non significa que poida presentar o episodio como pouco relevante. O que di de verdade é que a economía española mantén tracción, si, pero con máis inflación da desexable e baixo un escenario exposto a unha elevada incerteza exterior. Iso ten varias implicacións. A primeira é que o Goberno non debería vender só o dato de PIB, porque o malestar económico de fogares e empresas pasa moito máis polos prezos que por unha décima arriba ou abaixo de crecemento. A segunda é que a resposta fiscal, se chega, debería ser selectiva, temporal e ben deseñada, non xeneralizada. E a terceira é que España non pode interpretar o seu mellor comportamento relativo como unha forma de blindaxe, porque unha economía que importa enerxía e convive con marxes empresariais axustadas segue sendo vulnerable.

A clave, en realidade, é sinxela: España resiste, pero con máis fraxilidade da que suxire unha lectura centrada unicamente no PIB.