Morre aos 78 anos o galego Fernando Ónega, xornalista clave na Transición
O escritor e xornalista de Pol colaborou durante anos en programas da Radio Galega e a Televisión de Galicia, e traballou durante décadas nos principais medios escritos e audiovisuais de España
Como director de prensa da Presidencia do Goberno, foi autor dos principais discursos de Adolfo Suárez, entre eles o emblemático "Podo prometer e prometo"
Consulta en AGalega.gal unha entrevista a unha das principais figuras do xornalismo galego das últimas décadas
O xornalista galego Fernando Ónega, unha das voces máis destacadas da información en España e particularmente durante a transición, faleceu este martes aos 78 anos, segundo confirmaron a EFE fontes familiares.
Ónega, nacido na localidade lucense de Mosteiro (Pol) o 15 de xuño de 1947, traballou en numerosos medios de comunicación con distintas responsabilidades, e actualmente era presidente do diario dixital das persoas maiores 65YMAS, que informou do falecemento.
"España perde a un dos seus grandes cronistas. Galicia, a un fillo orgulloso da súa terra. E o xornalismo, a un dos seus servidores máis leais", expresou este diario nun comunicado.
Entre maio de 1977 e xuño de 1978, traballou para o presidente Adolfo Suárez, como director de prensa da Presidencia do Goberno, posto desde o que continuou redactando algúns dos discursos do xefe do Executivo. Foi nesa etapa cando escribiu a frase "Podo prometer e prometo", que Suárez utilizou para pedir o voto nas eleccións de xuño de 1977.
O xornalista de Pol colaborou durante anos en programas da Radio Galega e a Televisión de Galicia.
A capela ardente instalarase na Casa de Galicia en Madrid, entre as 10 a 21 horas deste mércores, segundo as mesmas fontes.
"Asociado de honra da Asociación da Prensa de Madrid, co número 207, a Xunta Directiva da APM lamenta profundamente a súa perda e transmite a súa máis sentido pésame", escribiu na súa conta da rede social X a APM.
Entre os seus últimos actos públicos, moderou xunto a Iñaki Gabilondo un debate o pasado mes de novembro no Congreso sobre o 50º aniversario da reinstauración da Monarquía, en presenza dos reis. En xuño, entrevistou o presidente de Castela-A Mancha, Emiliano García-Page, no Palacio de Fuensalida para a revista que presidiu ata o seu falecemento.
García-Page destacou na súa conta de X "a súa achega decisiva durante a Transición", nada máis coñecerse o falecemento do xornalista.
A Casa do Rei despide a Fernando Ónega, "mestre de xornalistas"
A Casa Real transmitiu o seu agarimo á familia de Fernando Ónega, ao que describiu nunha mensaxe na rede social X como un mestre de xornalistas, referente do mellor xornalismo desde a Transición, "galego e escribidor".
"Fernando regalounos as súas crónicas, a súa ironía e esa mirada afiada e honesta da realidade. En todos os formatos exerceu como profesional destacado, pero foi na radio onde atopou a súa casa", destaca a mensaxe da Casa do Rey, que trasladou o seu agarimo e o mellor recordo para a súa familia.
Fernando Ónega, gallego y escribidor, referente del mejor periodismo desde la Transición, nos ha dejado. Maestro de periodistas, Fernando nos regaló sus crónicas, su ironía y esa mirada afilada y honesta de la realidad. En todos los formatos ejerció como profesional destacado,…
— Casa de S.M. el Rey (@CasaReal) March 3, 2026
De 'Pueblo' á Cadena SER
Fernando Ónega graduouse pola Escola Oficial de Xornalismo (1970) e posteriormente iniciou a carreira de Ciencias Políticas, que non concluíu. Traballou como columnista de política nacional nos diarios madrileños 'Pueblo' e 'Arriba', ao que regresou tras deixar o seu posto na Moncloa.
Dirixiu espazos en TVE, como 'Sete días' (1978-1979) ou 'Revista de prensa', e colaborou como comentarista político no programa 'Hora 25' da cadea SER, dirixido entón por Iñaki Gabilondo, e ao que sucedeu en febreiro de 1981, días antes do intento de golpe de estado, como director dos Servizos Informativos da cadea radiofónica.
Na SER estivo ata 1985, ano en que comezou a traballar na COPE como comentarista político e desde 1987, como director dos servizos informativos.
Foi director do diario 'Ya' entre novembro de 1985 e outubro de 1986.
O 12 de xullo de 1991 foi nomeado conselleiro delegado de Divercisa, empresa titular das participacións da Organización Nacional de Cegos Españois (ONCE) en diversos medios de comunicación, como Tele 5, Onda Cero e Servimedia.
Así mesmo, entre o 26 de marzo de 1992 e o 3 de xuño de 1993 foi director xeral de Onda Cero Radio.
Ademais, en xullo de 1993 incorporouse como comentarista ao informativo de medianoite de Tele 5 'Entre hoxe e mañá', dirixido por Luis Mariñas, e en 1995 substituíu a Carmen Tomás como editor do informativo do mediodía desa mesma cadea.
En febreiro de 1997 incorporouse ao informativo das nove da noite de Antena 3 Televisión e, un ano máis tarde, tras a incorporación de Ernesto Sáenz de Buruaga, como director dos servizos informativos da cadea e presentador desa edición das noticias, Ónega pasou a conducir a terceira edición.
Ese febreiro posterior incorporouse en Onda Cero ao programa 'Protagonistas' de Luis del Olmo.
En setembro de 1999 foi nomeado director editorial de Telefónica Media (TM), debido a que ocupou ata que o 20 de xullo de 2000 foi nomeado director xeral de Onda Cero, que abandonou o 23 de xaneiro de 2002 tras chegar a un acordo coa emisora.
Comentarista e escritor
Continuou colaborando en Onda Cero como comentarista, desde setembro de 2004 no programa de Carlos Herrera e desde abril de 2015 no matinal que lle sucedeu, 'Más de un', con Carlos Alsina e Juan Ramón Lucas. Ademais, desde setembro de 2015 fixo o comentario epílogo de 'O compás'.
En Telecinco, participou desde xaneiro de 2005 na mesa de actualidade do programa de Ana Rosa Quintana.
Tamén foi autor dos libros 'Podo prometer e prometo. Os meus anos con Adolfo Suárez' (2013), no que rememorou os seus anos xunto ao expresidente; 'Xoán Carlos I. O home que puido reinar' (2014), no que inclúe a primeira entrevista co monarca tras a súa abdicación; 'Que nos pasou, España. Da ilusión ao desencanto' (2017), no que analiza o cambio social e político desde 1977.