Bizum vai de compras, por María Bastida

Bizum empezou como unha solución doméstica. Pagar unha cea entre amigos, repartir un agasallo, devolver un café ou axustar as contas dunha viaxe. O seu éxito estivo aí, en ofrecer unha ferramenta sinxela para resolver pequenas cousas da vida diaria. Agora quere dar un salto maior e facilitar tamén os pagamentos en tendas, restaurantes ou gasolineiras.

O cambio ten máis importancia da que parece. Cada vez que pagamos actívanse redes, comisións, datos e relacións de poder entre bancos, comercios, consumidores e grandes empresas tecnolóxicas. Durante anos, boa parte dese espazo estivo en mans de operadores internacionais como Visa, Mastercard, Apple, Google ou PayPal. Europa empeza a ver esa dependencia como un problema estratéxico, porque detrás hai un negocio enorme e unha peza importante de soberanía económica.

Desde ese punto de vista, a aposta de Bizum ten sentido. España conta cunha plataforma coñecida, moi estendida e vinculada directamente ao sistema bancario. Se consegue levar ao comercio físico a mesma facilidade que o fixo popular entre particulares, pode converterse nunha alternativa seria. Pero convén non enganarse. O consumidor non vai cambiar a súa forma de pagar só porque o sistema sexa europeo ou porque reforce a soberanía financeira. Iso pode importar a reguladores, bancos e analistas. Na caixa do supermercado conta outra cousa. Que funcione ben, que sexa rápido, que non falle e que non complique a vida.

Aí estará a proba real. Para o usuario, Bizum Pay terá que ser tan cómodo como pagar hoxe co móbil. Para o comercio, terá que ofrecer custos razoables e cobranza áxil. Para os bancos, será unha forma de recuperar terreo fronte ás grandes tecnolóxicas, que levan anos quedando cunha parte cada vez máis visible da relación co cliente.

Hai, ademais, unha cuestión que non convén esquivar. A dixitalización dos pagos aumenta a rastrexabilidade da nosa vida cotiá. Cada operación deixa unha pegada sobre onde compramos, canto gastamos, con que frecuencia e en que tipo de produtos ou servizos. Que esa información circule por infraestruturas europeas pode ser preferible a depender de xigantes estadounidenses, pero non resolve por si o problema. A soberanía financeira non debería confundirse cunha aceptación acrítica do control dixital. Se o futuro do diñeiro pasa polo móbil, a discusión non pode limitarse ás comisións ou á comodidade. Tamén debe incluír privacidade, uso de datos e garantías reais para o cidadán.

Porque a pregunta non é só con que aplicación pagaremos. É canta intimidade económica estamos dispostos a entregar cada vez que achegamos o móbil ao datáfono.