A nova lei do medicamento permite a prescripción de enfermeiros e fisioterapeutas
A norma crea un sistema de prezos dinámicos para fomentar a competencia e o aforro e a penetración de medicamentos xenéricos
O texto permite a prescrición a outros profesionais sanitarios como enfermeiros e fisioterapeutas
Para enfermos dependentes ou con discapacidade e que non se poidan desprazar, os medicamentos entregaranse a domicilio
O Goberno aprobou este martes en segunda volta o anteproxecto da Lei do Medicamento e os Produtos Farmacéuticos, que incorpora novos instrumentos para evitar desabastecementos, actualiza o sistema de prezos para fomentar a competencia e permite a prescrición a outros profesionais sanitarios, como enfermeiros e fisioterapeutas.
Tras o seu paso polo Consello de Estado e recollidas as propostas do sector, o novo texto chegou á mesa do Consello de Ministros antes da parada estival para iniciar a súa tramitación parlamentaria no Congreso.
En conferencia de prensa tras o Consello de Ministros, a ministra de Sanidade Mónica García sinalou que, a pesar de que a lei regula situacións moi complexas e moi técnicas, atende a circunstancias cotiás, como canto tarda un paciente en acceder a novos medicamentos ou como se responde ante un desabastecemento de fármacos.
Este novo texto legal, que substitúe o marco normativo vixente desde 2015, busca asegurar o abastecemento de fármacos críticos e fortalecer a sustentabilidade do Sistema Nacional de Saúde (SNS), mediante un sistema de prezos dinámicos para fomentar a competencia e o aforro e a penetración de medicamentos xenéricos e biosimilares.
Garantía de abastecemento e novo sistema de prezos
A nova lei introduce o concepto “Medicamento estratéxico” como aquel indispensable e que a súa subministración é vulnerable.
Para asegurar a súa permanencia no mercado, a Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios (AEMPS) poderá adoptar medidas económicas e regulatorias para evitar o seu desabastecemento.
A norma articula un modelo de convivencia entre dous sistemas complementarios para garantir o aforro, baixo a regra estrita de que un mesmo medicamento non pode estar sometido a ambos á vez.
Así, establécese un modelo de prezos de referencia, que seguirá sendo o marco xeral para establecer teitos máximos de agrupacións homoxéneas de fármacos equivalentes (co mesmo principio activo e vía de administración) e cuxos prezos se revisan con carácter anual para consolidar o aforro estrutural do sistema.
Prezos dinámicos
Doutra banda, inclúese un sistema de prezos dinámicos para medicamentos fóra de patente, como xenéricos, híbridos e biosimilares, e que permitirá axustar o seu prezo de forma progresiva e automática a medida que vai aumentando o volume de dispensación.
Ademais, dentro dos medicamentos co mesmo principio activo, poderán coexistir varios a diferentes prezos, permitindo que o paciente opte por unha marca cun prezo superior pagando a diferenza co de menor prezo da agrupación.
A ministra detallou que a nova lei permite tamén que determinados medicamentos innovadores se incorporen antes á prestación pública, cando cumpran unha necesidade médica que non está resolta ou cando exista unha necesidade clínica que sexa urxente.
Durante o período provisional, se utilizará en pacientes e monitorizaranse os resultados. Se se confirma o beneficio esperado, consolidarase o financiamento, pero se os resultados non son os esperados, o laboratorio deberá realizar unha compensación.
Novas competencias de prescrición
Tamén se recoñece a capacidade de prescrición aos profesionais de enfermería e fisioterapia dentro do seu ámbito de competencia, integrándose ao equipo prescritor xunto a médicos, odontólogos e podólogos.
Para garantir a efectividade desta medida, no prazo dun ano actualizarase o marco regulamentario para harmonizar o exercicio da prescrición de todos estes profesionais autorizados.
Uso racional de medicamentos e entrega a domicilio
Así mesmo, por primeira vez, o proxecto de lei ordena nun marco integral o uso racional de medicamentos e produtos sanitarios, recoñecéndoo como un principio reitor da política farmacéutica.
A norma busca garantir que cada paciente reciba o tratamento máis adecuado ás súas necesidades clínicas, na dose correcta, durante o tempo necesario e co menor custo posible para a persoa e para a sociedade.
Para iso, reforza a formación e a información independente, a coordinación entre niveis asistenciais, a revisión de tratamentos, a adherencia terapéutica, o seguimento farmacoterapéutico, a sustentabilidade ambiental e o uso prudente de antimicrobianos.
Tamén se regulan novas modalidades de acceso a medicamentos para determinadas situacións clínicas, de dependencia ou discapacidade que dificultan o desprazamento do paciente, que non terá que acudir fisicamente ao servizo de farmacia hospitalaria ou á oficina de farmacia.
