Unha excepcional choiva de estrelas como colofón da histórica eclipse de sol

Unha excepcional choiva de estrelas, debido a que o máximo de actividade coincidirá coa Lúa nova e a luz do satélite non interferirá na observación, servirá o mércores como colofón da histórica eclipse total de Sol visible desde moitos lugares de España.

As populares perseidas, coñecidas tamén como bágoas de San Lourenzo por coincidir a súa máxima actividade coas noites anteriores e posteriores a esa festividade, son en realidade minúsculas partículas procedentes do cometa 109P/Swift-Tuttle que ao chocaren de forma brusca coa atmosfera terrestre se desintegran e provocan unha traza luminosa con aparencia de estrela fugaz e perfectamente visibles desde a Terra.

O pico desta choiva de estrelas chega cada ano arredor do 12 de agosto, cando poden ser visibles entre 50 e 100 meteoros por hora, segundo datos da NASA, que apuntou que este evento adoita converterse cada ano na mellor choiva de meteoros por coincidir no hemisferio norte co verán e por tanto os ceos nocturnos adoitan estar máis despexados.

E aínda que lle dá o nome, porque o punto do ceo desde o que parecen chegar as perseidas está orientado cara á constelación de Perseo, esta non ten nada que ver como fonte deses meteoros que se comportan no ceo como verdadeiras estrelas fugaces, que entran na atmosfera a máis de 210.000 quilómetros por hora e que alcanzan temperaturas que rozan os 5.000 graos en só unha fracción de segundo.

Desde o portal de divulgación científica Earthsky, especializado en astronomía, os seus investigadores incidiron en que non hai ningunha conexión entre a Constelación de Perseo, cuxas estrelas se atopan a moitos anos luz da Terra, e os meteoros que caracterizan esta choiva de estrelas, que se sucede a só uns 100 quilómetros da Terra.

Aclararon ademais que eses meteoros practicamente nunca chegan a converterse en meteoritos (os obxectos que sobreviven a esa colisión e chegan a chocaren co solo terrestre) debido á extrema fraxilidade e o diminuto tamaño dos restos do cometa do que proceden, na súa maioría partículas de po.

O 109P/Swift-Tuttle ten un diámetro de 26 quilómetros, é o maior obxecto que de forma periódica achégase á Terra, completa unha órbita arredor do Sol cada 133 anos e cada vez que se achega á estrela quéntase e emite chorros de gas e pequenas rocas, que son as que acaban chocando coa atmosfera terrestre, aínda que só os restos máis grandes xeran as trazas luminosas visibles desde a Terra.

As deste ano reúnen, se acompaña o tempo e os ceos están despexados, todos os ingredientes para converterse nunha das mellores choivas dos últimos anos, porque os meteoros empezarán a ser visibles pouco despois da histórica eclipse total de Sol do 12 de agosto e porque a Lúa estará en fase de nova e o ceo aparecerá completamente escuro, o que facilitará a observación.

Os mellores consellos dos expertos: desprazarse ata lugares escuros e afastados da contaminación lumínica, deixar tempo para que os ollos se adapten á escuridade, evitar mirar fontes de luz moi brillantes -como o teléfono móbil-, tombarse no chan tratando de abarcar o maior campo de visión posible do ceo, e a paciencia, porque poden transcorrer moitos minutos sen ver ningunha e aparecer varias seguidas de súpeto.

O mellor momento para observalas serán as horas entre a medianoite do mércores 12 e o amencer do día 13, pero 2026 brindará ademais e dunha forma absolutamente excepcional a posibilidade de ver perseidas durante o tempo que dure a fase de totalidade da eclipse de Sol.