O Supremo confirma a absolución de Neymar, Rosell e Bartomeu de corrupción e estafa

O Tribunal Supremo confirmou este mércores a absolución do exxogador do FC Barcelona Neymar e dos expresidentes da entidade azulgrá Sandro Rosell e Josep Maria Bartomeu dos delitos de corrupción entre particulares e estafa na fichaxe en 2013 do futbolista brasileiro, que entón militaba no Santos, tamén o seu actual equipo.

A Sala do Penal do Supremo rexeita os recursos contra a sentenza da Audiencia de Barcelona emitida en decembro de 2022 ao non observar nin o delito de corrupción nos negocios, nin o de estafa impropia de contrato simulado dos que estaban acusados, informa o alto tribunal nun comunicado.

Os feitos probados reflectiron a inconsistencia da acusación e que, en ningún caso, cando se levaron a cabo os contratos existía unha intención de estafar defraudando os dereitos económicos de DIS, o fondo de investimento brasileiro que exerceu a acusación particular ao entender que a operación se fixo para alterar o prezo da venda final do traspaso.

No xuízo, celebrado na Audiencia de Barcelona, DIS pediu penas de 2,6 anos de prisión para Neymar e Bartomeu, vicepresidente deportivo do Barça cando sucederon os feitos, e de catro anos para o pai do xogador e Rosell, entón máximo responsable do club catalán.

O fondo de investimento adquiriu en marzo de 2009 os dereitos económicos de Neymar por cinco millóns de reais brasileiros (uns 855.000 euros).

O Barça subscribiu en 2011 un pacto co xogador do Santos para que asinase con el cando quedase libre e aboou unha cantidade que, segundo DIS, foi fraudulenta porque debía estar integrada nos seus dereitos económicos ao percibir indemnización.

A entidade azulgrá pretendía incorporalo en 2014, pero adiantou a fichaxe un ano e pagou o traspaso por iso, cifrado en 17,1 millóns de euros, dos que DIS obtivo 6,8 millóns, o 40 por cento.

O Barcelona acabou desembolsando 25,17 millóns ao Santos polos dereitos do xogador e outros 60 millóns por diversos conceptos a N&N Consultoria Esportiva, a empresa familiar dirixida polo pai de Neymar, o que levou a DIS a presentar unha querela por considerar escasa a cantidade que percibiu.

O Supremo argumenta que, a pesar de ter o 40 por cento dos dereitos económicos, non era titular dos federativos, que son os que permiten que un xogador poida fichar por un equipo distinto mentres ten contrato en vigor con outro club.

Non houbo nin delito de corrupción nos negocios nin estafa impropia. Nin polo xogador, nin polos seus representantes, nin polo FC Barcelona. Todo se debeu a unha decisión deportiva do club que quixo asegurarse a súa fichaxe e logo decidiu adiantala e pagar prezo de traspaso, aínda que tiña un contrato co xogador para que este se fose libre ao finalizar o seu compromiso co Santos, conclúe o Supremo.

Na sentenza recórdase que, de acordo coa normativa da FIFA, non se ceden os dereitos federativos, o chamado transfer, ata que o club que traspasa e o que ficha non se poñen de acordo.

O tribunal incide en que a indemnización se xustificaba polo traspaso, polo que DIS tiña que recibir unha parte ao posuír os dereitos económicos, pero non polos pactos internos levados a cabo dous anos antes por dereitos futuros.

Non supón unha actuación delituosa de corrupción entre particulares nin de simulación contractual, xa que o contrato e a intención subxacente das partes era real: pactar unhas condicións económicas e aboalas para cando quedase libre. Isto queda no ámbito do dereito deportivo e das normas da FIFA ou da UEFA, pero non no dereito penal, engade.

Para o Supremo, un futbolista pode fichar por calquera club cando queda libre e o que se asina neses contratos cuestionados é unha opción ou preferencia futura que, ademais, se condicionaba a que o xogador adquirise a condición de axente libre.

Os dereitos federativos son do club co que o xogador ten contrato vixente, pero se pasa a ser axente libre xa non precisa o club de procedencia, razoa o tribunal, que insiste en que dispoñer de dereitos futuros non supón por si mesmo indicio de corrupción.

No texto afírmase que o adianto da fichaxe por parte do Barcelona foi unha decisión deportiva, non unha fraude conforme ao pactado en 2011, que era un dereito de opción a futuro que finalmente se alterou e que non representou unha simulación contractual.

Non hai razóns para cuestionar a fichaxe, xa que non hai motivos para dubidar de que se tratou dunha decisión deportiva. O razoamento é claro: se decidiron contar antes cos servizos do xogador, pese a que se agardaban un ano non terían que pagar fichaxe, hai que deducir que se tratou dunha decisión deportiva, recolle a sentenza.

O Supremo asegura que a fichaxe se executou conforme á práctica habitual de contratos deportivos e que non hai indicios de que se ofrecese ningún suborno nin ningunha outra acción que supoña corrupción entre particulares nin simulación contractual.