Morre aos 92 anos o director e guionista de cine español Gonzalo Suárez
Na última edición dos Premios Goya recibiu o galardón de honra por toda a súa traxectoria. Tamén obtivo a Medalla de Ouro de Belas Artes en 1990 e Premio Nacional de Cinematografía en 1991
A súa recoñecida "Remando ao vento" logrou a Cuncha de Prata no Festival de San Sebastián e 7 Goyas
Levou á pequena pantalla "Os Pazos de Ulloa"
Gonzalo Suárez. EFE (Arquivo)
O escritor, guionista e director de cine español Gonzalo Suárez, faleceu este martes no seu domicilio de Madrid aos 92 anos, informaron a EFE fontes da súa familia.
Suárez (Oviedo, 1934), que tamén foi actor e xornalista deportivo, recibiu durante a súa carreira innumerables premios, como o Nacional de Cinematografía e o Goya a mellor dirección por 'Remando ao vento'.
Na última edición dos premios Goya, celebrada o pasado 28 de febreiro en Barcelona, recibiu o galardón de honra pola súa traxectoria.
"Estou absolutamente orgulloso de comprobar que o cine sobreviviu ás redes e ás cavernas. Pero véxome obrigado a recoñecer que hoxe por hoxe o bisonte son eu", asegurou cando recolleu o premio.
O director de 'Remando ao vento' (1988) ou 'O detective e a morte' (1994) apostou sempre pola imaxinación e a fantasía e por un cine inspirado na literatura. Tamén levou á pequena pantalla grandes obras como a 'Os pazos de Ulloa' ou 'A Rexenta'.
Nado en Oviedo, aos dous anos a súa familia trasladouse a Madrid polo traballo do seu pai, catedrático de francés. Na capital española pasarían a Guerra Civil e unha dura posguerra, ao ser represaliado o seu proxenitor por republicano.
Estudou o bacharelato no Instituto Francés e, tras separarse os seus pais, a nai casaría co recoñecido adestrador de fútbol Helenio Herrera. Gonzalo, con só 16 anos, exerceu ás veces para el de observador de futbolistas.
Fixo os seus primeiros pasos na pintura, matriculouse en Filosofía e Letras en Madrid, no Teatro Español Universitario (TEU) e a Escola de Artes e Oficios de Madrid.
Tras unha curta estancia en París regresou a España e traballou en xornalismo deportivo -fútbol e boxeo- baixo o pseudónimo de Martín Girard.
Impulsor da Escola de Barcelona
Foi un dos impulsores da chamada Escola de Barcelona e a finais dos sesenta empezou a dar corpo fílmico a relatos propios, como o curto mudo 'O horrible ser nunca visto' (1966) ou 'Ditirambo vela por nós' (1967), que tamén produciu, escribiu e protagonizou a partir da súa novela 'Rocabruno bate a Ditirambo'.
En 1967, grazas a Angelo Moratti (presidente do Inter), por intermediación de Helenio Herrera, puido financiar a súa primeira longametraxe, 'Ditirambo'. Un personaxe que tamén puxo nome á súa produtora, Ditirambo Films.
Seguiu con 'O estraño caso do Doutor Fausto' (1969), onde el mesmo encarna a un Mefistófeles narrador; e 'Aoom' (1970) sobre un actor canso de si mesmo e do mundo.
Aos setenta pertencen tamén 'Morbo', con Ana Belén e Víctor Manuel, parella que repetiu en 'Ao diaño, con amor'; e as súas versións dos clásicos 'A Rexenta', 'Beatriz' ou 'A parranda'.
Abriu os oitenta co curto 'Unha lenda asturiana' (1980) e o longo 'Epílogo' (1984), galardoado en Cannes e Río de Janeiro cos premios da Mocidade e Especial do Jurado, respectivamente.
Por "Remando ao vento" recibiu 7 Goyas e a Cuncha de prata de San Sebastián
Pola súa recoñecida película 'Remando ao vento' (1988), a biografía da escritora Mary Shelley, que interpretaron Lizzy McInnerny, Hugh Grant, José Luis Gómez ou Elizabeth Hurley, recibiu a Cuncha de prata do Festival de San Sebastián e sete goyas -incluídos mellor película e dirección-, entre outros moitos recoñecementos.
Nos noventa fixo a insólita adaptación 'Don Juan nos infernos' (1991), Premio Europa Cinema á contribución técnico-artística do Festival de Viareggio (Italia).
Rodou 'O detective e a morte' en 1994, seleccionada en Francia dentro do cuarteto das mellores europeas do ano. Continuou con 'O porteiro' (2000), sobre un gardameta de fútbol na posguerra, con Carmelo Gómez; a obra 'Arsénico, por favor' (2002); 'O xenio tranquilo' (2005) e 'Oviedo Express' (2007), con Aitana Sánchez Xixón, Maribel Verdú, Carmelo Gómez e Jorge Sanz.
Tras un silencio de doce anos, en 2019 estreou 'O soño de Malinche', sobre a chegada de Hernán Cortés a México.
Dedicouse a escribir novela e relatos curtos nos últimos anos
Ante a dificultade de financiar o cine que lle gustaba facer, envorcouse na escritura, sobre todo nos últimos anos. É autor de decenas de novelas e libros de relatos e crónicas entre os que destacan 'O caso das cabezas cortadas', 'A sola dos meus zapatos', 'O cemiterio azul', 'Co ceo ao lombo', 'A musa intusa' ou 'Cidadán Sade'.
Entre os galardóns que recibiu destacan o Premio Nacional de Cinematografía (1991), a Gran Cruz da Orde de Alfonso X o Sabio (2016), Cabaleiro das Artes e as Letras de Francia, Medalla de Oro de Belas Artes (1990).
