Estabilizar non é resolver, por María Bastida

A liberación de reservas ten lóxica como medida de emerxencia, pero convén non esaxerar o seu alcance. Serve para gañar tempo, conter o nerviosismo do mercado e reducir o risco de desabastecemento, non para devolver por si soa os combustibles á normalidade.

A medida pode analizarse desde distintas perspectivas. A primeira é a seguridade de subministración. Se o Estreito de Ormuz queda practicamente bloqueado, o problema é evitar que unha crise de prezos derive nunha crise de abastecemento. Nese sentido, a decisión da AIE busca transmitir que os grandes países consumidores non queden paralizados. España súmase con 11,5 millóns de barrís en 90 días e pode facelo porque conta con reservas de seguridade suficientes. Iso achega marxe, pero non inmunidade.

A segunda é o impacto real sobre os prezos. Aquí convén arrefriar expectativas. Liberar reservas pode moderar tensións, desactivar parte do pánico comprador e suavizar problemas loxísticos, pero non borra o choque de fondo. Ormuz movía en 2025 ao redor de 20 millóns de barrís diarios, unha parte decisiva do comercio marítimo mundial de petróleo. Fronte a esa magnitude, as reservas estratéxicas son un colchón temporal, non un substituto estable da subministración perdida.

A terceira é a resposta interna do Goberno. E aquí dise claramente que non quere abrir, por agora, a vía das bonificacións xeneralizadas nin das rebaixas fiscais amplas. Prefire falar de vixilancia sobre os prezos, de posibles apoios selectivos aos sectores máis expostos e de medidas aínda por concretar. É unha forma de gañar tempo, conter expectativas e evitar compromisos custosos antes de saber se o encarecemento será transitorio ou duradeiro. O problema é que esa prudencia tamén deixa familias e empresas sen un sinal claro de alivio inmediato.

Por tanto, estamos ante unha medida defensiva, útil pero limitada. Pode estabilizar, pero non resolver. Pode amortecer, pero non neutralizar. E, ademais, o seu efecto non chegará de forma instantánea ao chafariz, porque entre o barril e o prezo final median o refino, a loxística, as marxes comerciais e o ritmo efectivo co que esas reservas entren realmente no mercado.

A cuestión de fondo, por tanto, non é se liberar reservas estaba xustificado, senón se iso bastará se a crise se prolonga. E a resposta, moi probablemente, é non. Porque se Ormuz segue pechado, a enerxía seguirá cara e alguén acabará pagando a factura. De momento, o Goberno optou por aprazar ese debate. Pero só aprazalo.