A fenda xeracional que medra en silencio e os resultados de Abanca, por Santiago Calvo

Nos últimos anos, o debate sobre as pensións adoita centrarse na súa sustentabilidade financeira a longo prazo. Pero hai outro ángulo igual de relevante que recibe moita menos atención: a crecente fenda xeracional entre quen entra agora no sistema como xubilado e quen se incorpora ao mercado laboral. Os datos máis recentes son claros e, para moitos, incómodos.

Hoxe, un novo xubilado cobra de media arredor dun 43 % máis ao ano que un traballador menor de 25 anos. Falamos duns 23.500 euros brutos anuais fronte a uns 16.500 euros. A diferenza non é menor: supón uns 7.000 euros ao ano. E non se explica só por cuestións puntuais, senón por dinámicas estruturais do noso sistema económico e institucional.

En parte, esta fenda responde ao chamado efecto substitución. As novas altas de xubilación chegan cunhas pensións máis elevadas porque reflicten carreiras longas, máis estables e con bases de cotización altas acumuladas durante décadas. Ademais, as pensións levan anos revalorizándose conforme á inflación, o que garante que non perdan poder adquisitivo.

O panorama dos máis novos é moi distinto. O mercado laboral xuvenil segue marcado pola temporalidade, a parcialidade e a rotación constante. Iso fai que, aínda que o salario mensual poida parecer aceptable, a renda anual sexa baixa e moi volátil. E, ao contrario do que sucede coas pensións, os salarios non contan cun mecanismo automático de protección fronte á inflación.

Esta realidade non afecta só aos máis novos. Mesmo no tramo de idade entre os 25 e os 34 anos, os salarios medios apenas superan os ingresos dun novo pensionista. Isto debería convidar a unha reflexión máis ampla: non se trata só de comparar xubilados con traballadores novos, senón de analizar como se distribúen as rendas entre xeracións nun contexto de crecemento económico moderado e mercado laboral feble.

Hai outro elemento clave que explica o desequilibrio: a forma en que o sistema remunera o cotizado. Segundo diversas estimacións, por cada euro achegado ao longo da vida laboral, o sistema público de pensións devolve arredor de 1,6 euros unha vez actualizado polo crecemento económico. Trátase dunha taxa de retorno moi elevada, difícil de soster no tempo e complicada de xustificar desde o punto de vista da equidade interxeracional.

Mentres tanto, os mozos non só gañan menos, senón que tamén afrontan máis episodios de desemprego, máis incerteza e maiores dificultades para emanciparse ou aforrar. A inflación recente intensificou esta fenda: as pensións mantiveron o seu poder adquisitivo, pero os salarios novos non correron a mesma sorte.

O resultado é un sistema que protexe con eficacia os maiores, pero que dialoga mal coa realidade do mercado laboral actual. Se non se aborda este desequilibrio con serenidade e visión de futuro, a fenda xeracional seguirá medrando. E con ela, o risco de que a solidariedade entre xeracións, base do sistema, comece a esgotarse.

Os resultados de Abanca

Abanca pechou o último exercicio cun beneficio neto de 902,4 millóns de euros (inferiores aos 1.200 millóns de euros do ano anterior acadados grazas a efectos extraordinarios pola integración de Eurobic), confirmando a súa posición como unha das entidades financeiras máis dinámicas do panorama bancario español. Nun contexto marcado pola normalización dos tipos de xuro, a desaceleración económica e unha maior esixencia reguladora, o banco galego conseguiu manter uns resultados sólidos e ampliar de forma notable a súa base de clientes.

Durante o ano, Abanca incorporou arredor de 160.000 novos clientes no conxunto de España e Portugal, un dato especialmente relevante nun sector cada vez máis competitivo. Este crecemento non se explica só pola expansión xeográfica, senón tamén pola capacidade da entidade para fidelizar fogares, pemes e empresas cun modelo de negocio centrado na proximidade, na dixitalización e na oferta de servizos financeiros integrados. A suma de novos clientes tradúcese tamén nun aumento do volume de negocio, tanto polo lado do crédito como polos recursos xestionados.

O beneficio acadado confirma a fortaleza recorrente dos resultados, máis alá de efectos extraordinarios rexistrados noutros exercicios. A rendibilidade do banco apóiase nunha marxe financeira sólida, favorecida aínda polo nivel dos tipos de xuro, pero tamén nun control dos custos e nunha mellora continua da eficiencia operativa.

Desde o punto de vista da solvencia, Abanca mantén unha posición cómoda. Os niveis de capital superan con marxe os mínimos esixidos polos reguladores, o que lle permite afrontar con tranquilidade un escenario económico máis esixente ou posibles cambios no ciclo financeiro. Esta fortaleza do balance reforza a capacidade do banco para seguir concedendo crédito e acompañar o investimento produtivo, un aspecto clave para a economía real.

Outro elemento destacado é a calidade da carteira crediticia. A taxa de morosidade sitúase en niveis baixos, o que indica que os préstamos concedidos presentan un bo comportamento de pagamento. Nun momento no que moitos fogares e empresas están a notar o impacto do encarecemento do financiamento, este dato reflicte unha política prudente de concesión de crédito e unha boa selección de riscos.

Os responsables da entidade subliñan que estes resultados non responden a unha estratexia de curto prazo, senón a un proxecto de crecemento sostido. Abanca continúa atenta a oportunidades de expansión, incluíndo posibles operacións corporativas, aínda que sen présas e mantendo como prioridade a solidez financeira. Ao mesmo tempo, descártanse movementos como unha saída a bolsa no curto prazo.

O reto a medio prazo será manter esta evolución nun escenario no que previsiblemente se reduzan as marxes financeiras e aumente a competencia. Por agora, os resultados confirman que Abanca afronta ese desafío desde unha posición de clara fortaleza.