A boa intención non basta, por María Bastida

Como en Kramer contra Kramer, temos unha nova entrega de Goberno contra Goberno. Esta vez, o choque vira ao redor de se o rexistro horario pode impoñerse mediante un regulamento que estableza un modelo dixital, uniforme e accesible en remoto para todas as empresas, e con que custos e garantías.

No plano técnico, a posición de Carlos Cuerpo parece bastante máis sólida. Non discute o obxectivo do control horario, senón que esixe algo previo e elemental: que a norma sexa viable para as pemes, considere períodos de adaptación razoables e teña un mellor encaixe na diversidade sectorial da economía española. E é aí onde aflora o verdadeiro problema. Non estamos ante unha discrepancia entre ministerios, senón ante unha forma de gobernar na que Traballo parece dar por descontado que a lexitimidade do obxectivo político basta para relativizar todo o demais. Cando iso ocorre, os custos de implantación, as garantías xurídicas, a protección de datos ou a carga sobre as pequenas empresas deixan de ser variables centrais e pasan a tratarse como molestias accesorias. Iso é precisamente o que puxo encima da mesa o Consello de Estado: unha memoria económica pouco realista, un instrumento normativo mal escollido e unhas salvagardas insuficientes en materia de protección de datos. É dicir, non cuestiona tanto o fin como a pobreza do deseño.

A consecuencia é clara. Teremos unha norma mal construída, apresurada e custosa que non fortalece o mercado laboral, que o tensiona. Se impoñemos obrigacións homoxéneas a empresas moi distintas, sen transición suficiente e sen unha solución técnica pública ou alcanzable, o que se fai é trasladar ao tecido empresarial, sobre todo ao máis pequeno, o custo dunha ambición política deficientemente aterrada.

Ademais, o episodio retrata algo politicamente pouco edificante. Cando dous ministerios do mesmo Gobierno discrepan non sobre matices, senón sobre custos, prazos, sectores afectados e encaixe xurídico, o que se proxecta é unha imaxe de descoordinación impropia dun Executivo serio. Porque unha política laboral rigorosa non se mide só pola nobreza da súa intención social, senón tamén pola súa calidade regulatoria. E aquí, mentres Traballo busca exhibir firmeza normativa, Economía defende que antes de impoñer, hai que calibrar. Unha obviedade que nunca debería esquecerse na acción pública

O problema, en definitiva, non é reforzar o control horario. O problema é facelo de costas aos custos, á diversidade empresarial e ás garantías. Nun Goberno que funcionase como tal, Traballo e Economía non deberían librar unha batalla interna á conta das empresas, senón construír xuntos unha norma eficaz, proporcionada e viable.