Sanidade ultima o aval xurídico para a corentena obrigatoria dos pasaxeiros do cruceiro
O Ministerio prepárase para a posibilidade de que se neguen a illarse os 14 españois a bordo do barco
Reuters
O Ministerio de Sanidade ultima un informe xurídico para avalar, chegado o caso, a posibilidade de impoñer corentenas obrigatorias aos 14 pasaxeiros españois do cruceiro afectado por un gromo de hantavirus que se neguen a illarse.
Así o informaron fontes de Sanidade despois de que a ministra de Sanidade, Mónica García, apelase "ao sentido común e a responsabilidade" dos pasaxeiros, que serán trasladados ao hospital Gómez Ulla de Madrid unha vez cheguen ao porto de Granadilla, ao sur de Tenerife.
Mónica García fixo este chamamento despois de que a ministra de Defensa, Margarita Robles, sinalase este mércores que estas persoas, que por agora están todas asintomáticas, farán corentena neste hospital militar "sempre que voluntariamente queiran", dado que é unha medida privativa de liberdade.
Con todo, aínda que a titular de Sanidade confía en que os 14 pasaxeiros velarán polo "coidado da súa saúde e da saúde pública" e illaranse, advertiu de que, en calquera caso, o Goberno conta con "instrumentos legais suficientes para adoptar as medidas necesarias para protexer a saúde pública".
Por agora, o seu departamento está a preparar un informe xurídico que avale legalmente a imposición de corentena chegado o caso. Sanidade considera que existe un "amplo marco normativo" que a habilita para facelo, en primeiro lugar, a lei 3/1986 de medidas especiais en materia de Saúde Pública.
Tamén a Lei Xeral de Sanidade, que atribúe ao Estado, conforme á Constitución, a competencia exclusiva en materia de sanidade exterior, así como a potestade de coordinación de todas as administracións ante situacións de risco de incidencia nacional ou internacional.
Para rematar, Sanidade ampárase na Lei Xeral de Saúde Pública, que impón ás administracións a obrigación de levar a cabo as actuacións necesarias para xestionar os riscos para a saúde da poboación, habilitando especificamente ao Estado para a vixilancia da sanidade exterior e a prevención de enfermidades na fronteira.
O Ministerio estima, no entanto, que o exercicio de todas estas competencias "debe axustarse ao principio de proporcionalidade", como de feito contempla a Lei Xeral de Sanidade. A mesma norma engade que deberá darse preferencia á colaboración voluntaria dos cidadáns coas autoridades sanitarias, que non poderán impoñerse medidas obrigatorias que conleven risco para a vida e que, entre as opcións dispoñibles, adóptense aquelas que menos prexudiquen a libre circulación de persoas e bens, a liberdade de empresa e os demais dereitos afectados.
Puntualiza que "é admisible realizar corentenas, mesmo sen que haxa un período de audiencia previa cos afectados, tal e como avalaron os tribunais" en diversas sentenzas ou dispón a propia Lei Xeral de Saúde Pública.
Aínda que precisa que medidas como esta que carrexan limitación ou restrición de dereitos fundamentais quedan suxeitas á autorización ou ratificación xudicial; para iso, os órganos competentes adoitan considerar elemento determinante que as medidas adoptadas déanse en cumprimento e con axuste aos protocolos de actuación existentes, tanto os establecidos pola OMS como os do Ministerio de Sanidade e, no seu caso, as adaptacións específicas que correspondan.