O primeiro ministro británico, Keir Starmer, anuncia a súa dimisión

Keir Starmer anunciou este luns a súa dimisión como líder do Partido Laborista e primeiro ministro británico tras recoñecer que perdera a confianza do seu grupo parlamentario para seguir gobernando.

Nunha declaración ante a residencia oficial de Downing Street, o xefe do Goberno dixo que xa comunicara a súa decisión ao rei Carlos III, xefe do Estado británico, e que fará todo o posible para conseguir unha transición "ordenada" a cargo do Executivo.

"Cada decisión que tomei foi antepoñendo o país que quero. Por iso renunciarei como líder do Partido Laborista", dixo Starmer visiblemente emocionado ante as cámaras de televisión e rodeado dos seus ministros e o persoal que traballa en Downing Street. 

Andy Burnham confirma que se presentará para suceder a Starmer

O exalcalde de Mánchester Andy Burnham confirmou este luns que se presentará para suceder a Keir Starmer como líder do Partido Laborista e como primeiro ministro do Reino Unido, segundo afirmo na súa conta de X.

Keir has given huge service to our country and I want to thank him for his leadership and dedication during such a challenging period.

His decision marks the beginning of a transition and it is important that this process is conducted in an orderly and responsible way. I will…

— Andy Burnham (@AndyBurnhamGM) June 22, 2026

De camiño en tren cara a Londres, onde asumirá o seu escano como deputado, Burnham dixo nesa rede que a dimisión este luns de Starmer, quen recoñeceu perder a confianza da súa formación, "marca o inicio dunha transición e é importante que este proceso se leve a cabo de forma ordenada e responsable".

"Eu presentareime como parte deste proceso", afirmou Burnham.

Burnham xa asegurou que conta cos avais necesarios, mentres que o exministro Wes Streeting, que se perfilaba como posible aspirante, anunciou este luns que apoia o exalcalde de Mánchester.

"Keir prestou un enorme servizo ao noso país e quero agradecerlle o seu liderado e dedicación durante un período tan difícil", declarou Burnham, que xa serviu como ministro en anteriores Administracións laboristas.

"O país espera estabilidade, seriedade e un enfoque continuo nos asuntos que máis importan, e iso é o que vai recibir. A medida que avancemos, a nosa prioridade debe ser traballar xuntos para devolver o Reino Unido ao momento no que todos queremos que estea", engadiu.

Burnham sinalou na súa mensaxe na rede social que "a xente quere ver avances en crecemento económico, custo da vida, servizos públicos, vivenda e oportunidades para a próxima xeración".

Tamén aduciu que "o cambio político nunca debe distraer da responsabilidade de mellorar a vida das persoas" e subliñou que "o movemento laborista sempre foi máis forte cando mira cara adiante con confianza e determinación".

"Iso é o que faremos a partir de agora, e asegurarémonos de que esta transición sexa un proceso positivo de renovación para o noso partido e o noso país", mantivo.

Burnham puido regresar á Cámara dos Comúns, onde xurará este luns, ao gañar o pasado 18 de xuño o escano pola circunscrición de Makerfield, despois de que un colega a deixase vacante xustamente para que puidese optar a ela e, en caso de gañala, desafiar o liderado laborista.

Calendario

Starmer, que chegou ao poder con maioría absoluta en xullo de 2024, dixo que pediu ao Comité Nacional Executivo do Partido Laborista que estableza un calendario para a presentación de candidaturas á sucesión para o próximo 9 de xullo, proceso que quedará completado antes do receso parlamentario de verán, a finais do próximo mes.

Así, espera que o novo líder do Partido Laborista e primeiro ministro británico asuma o poder en setembro, antes de que se renoven as sesións do Parlamento británico, ou mesmo con antelación se só hai un candidato.

Como é habitual nestes casos para evitar un baleiro de poder, Starmer permanecerá no cargo ata a elección do novo líder, e hoxe asegurou que dará "todo o seu apoio" ao seu sucesor.

Starmer comunicou a súa dimisión despois de que recibise presións dos seus ministros e deputados por mor do revés electoral sufrido polos laboristas nas eleccións locais inglesas e rexionais en Escocia e Gales o pasado 7 de maio.

Na súa declaración xunto á súa esposa, Victoria, o líder laborista dixo que hai dous anos o laborismo volveu ao poder despois de 14 anos na oposición, co que iniciou "un novo capítulo na historia do noso país tras anos de decepción e desesperación, a oportunidade de mellorar a vida de millóns de persoas".

"Dixéronme unha e outra vez que o meu partido estaba acabado, que estabamos condenados á historia, que unha maioría nas eleccións xerais, e moito menos unha esmagadora, era imposible. Pero demostrámoslles que estaban equivocados, porque transformamos o noso partido, erradicando o veleno do antisemitismo, restaurando a confianza na economía, a defensa e a seguridade nacional, e converténdonos de novo nun partido", afirmou.

Recoñeceu non obstante que a pregunta que o seu partido lle facía agora era se el podía dirixir a formación ata as próximas eleccións xerais, previstas para 2029, e escoitara " a resposta", concluíndo que debía deixar o liderado.

Starmer viuse forzado a deixar o poder tras a recente vitoria do seu rival político, o exalcalde de Mánchester Andy Burnham, que foi elixido deputado ao gañar o pasado xoves o escano de Makerfield, no noroeste de Inglaterra.

Burnham, unha figura carismática no seo do laborismo, dixo que se presentará como candidato para substituír a Starmer, para o que necesitará o apoio dun mínimo de 81 deputados laboristas -o 20 % do grupo parlamentario-, pero estímase que xa conta con polo menos 200. 

As principais controversias que debilitaron a xestión de Starmer

Starmer conseguiu en xullo de 2024 unha esmagadora vitoria nas eleccións xerais británicas, poñendo fin a 14 anos de Gobernos conservadores, pero pouco despois o apoio ao dirixente laborista foi descendendo, mentres crecía o do partido populista de dereitas Reform UK.

Estas son algunhas das principais controversias que debilitaron a xestión de Starmer:

-O Goberno enfrontouse a un golpe ético á súa chegada a Downing Street, tras revelarse que Starmer e varios dos seus ministros aceptaron luxosos agasallos, roupa e entradas para eventos musicais.

-O Executivo impulsou recortes impopulares do Estado do benestar, como cambios no subsidio de combustible para os pensionistas, o que erosionou o seu apoio entre parte do electorado e o laborismo.

-Tamén subiu os impostos nas herdanzas de propiedades familiares no sector agrícola, o que provocou protestas en gran parte do país e un gran descontento do sector agroalimenatario.

-Starmer viuse obrigado a dar marcha atrás, debido á presión política, no referente ao límite de subsidios para as familias cun terceiro fillo. Ese intento de limitar a axuda foi eliminado o pasado abril.

-Angela Rayner dimitiu como viceprimeira ministra británica tras verse envolvida nun escándalo fiscal relacionado coa falta de pagamento de impostos sobre unha propiedade privada, que despois resolveu.

-As discrepancias sobre o orzamento de defensa motivaron o malestar das Forzas Armadas. Defensa estimou que se requiría un incremento de 28.000 millóns de libras (32.200 millóns de euros) nos próximos catro anos para cumprir os seus compromisos estratéxicos, pero Starmer só reservou entre 10.000 e 13.500 millóns de libras (entre 11.500 e 15.525 millóns de euros), nun contexto de déficit fiscal.

-Forte polémica pola designación do antigo ministro laborista Peter Mandelson como embaixador británico nos Estados Unidos, a pesar de que se coñecían os seus vínculos co falecido pederasta convicto estadounidense Jeffrey Epstein.

-Dimisión de dous importantes ministros, Wes Streeting (Sanidade) e John Healey (Defensa), por desacordos coa xestión do primeiro ministro. Varios secretarios de Estado tamén renunciaron.

-Aínda que Starmer iniciou o seu mandato conseguindo unha boa relación co presidente estadounidense, Donald Trump, co que chegou a alcanzar un pacto comercial, nos últimos meses ese vínculo sufriu un retroceso despois de que o primeiro ministro se negase a participar na guerra iniciada polos EUA e Israel contra Irán, como fixeron tamén outros países europeos.