O malo e o peor, por María Bastida

O Banco Central Europeo volve estar ante unha desas decisións nas que non hai unha boa saída. Se sobe os tipos de xuro, corre o risco de arrefriar aínda máis unha economía europea que xa amosa sinais de debilidade. Se non os sobe, pode alimentar a sensación de que a inflación volve escapar das mans.

A orixe do problema non está no crédito, nin no consumo, nin sequera nunha economía requentada. Está, sobre todo, na enerxía. O BCE non pode actuar sobre a orixe do incendio, pero si sobre a súa propagación. Non pode producir máis petróleo, abaratar o cru nin desbloquear unha ruta estratéxica. Pero si que pode intentar evitar que esa subida inicial se traslade despois aos transportes, aos alimentos, aos custos empresariais, aos salarios e, finalmente, ás expectativas de inflación. Cando empresas e familias empezan a asumir que todo vai seguir subindo, a inflación deixa de ser un choque puntual e convértese nun problema persistente.

Aí está o dilema. Subir os tipos agora pode parecer unha medicina demasiado dura para unha economía débil. Europa xa aprendeu en 2011 que endurecer a política monetaria nun mal momento pode agravar os problemas. Pero tamén aprendeu, despois da pandemia, que reaccionar tarde ante a inflación pode saír moi caro. O BCE está atrapado entre dous erros recentes: pasarse de freada ou chegar tarde.

Por iso a decisión non é simplemente unha cuestión de subir ou non subir tipos. É unha decisión sobre credibilidade. O BCE quere deixar claro que non permitirá que un choque enerxético se converta nunha nova onda inflacionaria. Pero tamén necesita demostrar que entende a fraxilidade do crecemento europeo.

O problema é que a política monetaria traballa case sempre con instrumentos imperfectos sobre problemas moi reais. Unha subida de tipos non pode abrir o estreito de Ormuz, pero pode intentar pechar o paso aos efectos de segunda rolda. Nesta ocasión, faga o que faga, o BCE arríscase a equivocarse. A cuestión é que erro sería máis custoso.