Intelixencia artificial, torpeza natural, por María Bastida

​​​Tanta intelixencia artificial e ao final seguimos tendo as debilidades de toda a vida.

Jensen Huang, o xefe de Nvidia, recoñeceu que lle foi infiel á súa muller. Aparentemente, un asunto familiar. Pero a muller coa que o relacionan é sospeitosa de traballar para a intelixencia chinesa. E este é o momento no que o asunto pasa do dormitorio ao consello de administración. Porque Nvidia fabrica chips fundamentais para a intelixencia artificial, e acceder a esa tecnoloxía é unha das grandes batallas económicas entre os Estados Unidos e a China.

Nestes momentos, a infidelidade está recoñecida, pero a espionaxe segue baixo investigación. Como anticipo, Nvidia sostén que non ten motivos para crer que se comprometesen segredos. Con todo, a incerteza xa pasou factura. O luns, as súas accións caeron máis dun 4 %, unha perda de valor en bolsa duns 190.000 millóns de dólares que doen bastante máis cá censura da comunidade de veciños. A bolsa intenta calcular posibles restricións comerciais, perda de confianza, distraccións na dirección ou a necesidade de substituír o home arredor do cal xira boa parte do negocio. Os chips seguen sendo os mesmos; o que cambia é a percepción do risco.

No fondo, isto debería facer que nos preguntásemos canto pode depender unha compañía dunha soa persoa. Se é tan imprescindible que pensar na súa saída provoca vertixe, esa dependencia é unha debilidade. Fascínannos os directivos visionarios; atribuímoslles o éxito, dámoslles un poder enorme e acabamos confundindo a empresa co seu fundador. Ata que aparece un problema e lembramos para que serven os controis, os consellos de administración e a obriga de render contas. Tamén para o xenio. Porque admirar o xefe non pode converterse en deixar de supervisalo, e este caso lembra que tamén deben vixiar os riscos arredor de quen manda. Porque podes fabricar os chips máis avanzados do mundo e seguir necesitando algo bastante máis antigo: alguén que che poña límites.