As Tanxugueiras cumpren dez anos e regalan un disco "sandador"

As Tanxugueiras cumpriron unha década e este martes lanzaron o seu novo álbum de estudo, 'O cuarto', presentado en primicia nunha escoita colectiva desde un improvisado cuarto instalado fronte á Catedral de Santiago no que houbo torta e, por suposto, un agasallo: un disco "sandador".

Houbo unha hora performática na que desde esa habitación montada na praza do Obradoiro, cuberta por un veo, viviron os temas en silencio absoluto tal e como elas os senten, e nas súas palabras ao público Aida agradeceu que lles deixasen estar "expresando".

Non en van se expoñen, pois falan das súas experiencias nestes últimos catro anos, da súa relación como grupo, da contorna, da vulnerabilidade tras converterse nun fenómeno mediático e da exploración do pranto, pero precisamente dese que fai medrar.

O novo traballo, que inclúe temas como 'Metal Mollado' e 'Chorar, chorei', é para ela un "espazo seguro fóra do ruído do mundo exterior", mensaxe compartida por Olaia, que o definiu como "sandador" e "necesario", mentres que a súa irmá xemelga Sabela dixo que espera que teña este efecto curativo en todo o mundo que acceda a el.

"É sandadorísimo, como nós que somos sandadorísimas", advertiu.

Aida, Olaia e Sabela permaneceron en silencio, sen dirixirse aos que se desprazaron para velas ata o final, ás dez, que é a hora na que o seu novo traballo, que leva dous anos cocéndose, chegou ás plataformas.

O 17 de outubro presentarao no Coliseum da Coruña, lugar no que en 2023 interpretaron 'Diluvio' e fixeron historia ao converterse no primeiro grupo galegofalante en colgar o cartel de completo.

As Tanxugueiras, polo de agora, bailaron neste íntimo adianto, abrazáronse, emocionáronse e non puideron conter as bágoas na despedida.

Todo isto ocorreu desde as oito da tarde, cando desde o pequeno recinto, un cadrado, se peiteaban unhas a outras, xogaban ás cartas, ían colgar a roupa ou simplemente lían un libro.

Ás nove e dez irromperon as pandeireteiras AdeLina, compañeiras de aventura, e o pano elevouse na parte frontal antes de que o reloxo marcase e media.

Todos os que estiveran mirando a hora, pensando en que lles tocaba tomar a pastilla (houbo varios comentarios similares) ou en que os nenos ao día seguinte tiñan colexio e ían durmir tarde parecían esquecer os seus lamentos ao entrar no universo sonoro de Aida, moza que de nena daba recitais na cociña da casa, e de Olaia e Sabela, que debutaron moi pronto en concursos de canto.

A desta noite foi unha oportunidade irrepetible, pois o cuarto, ese cuarto do Obradoiro, era efémero. Non así o compromiso das tres coa cultura e o folclore galegos, coa tradición, identidade e vangarda cultural.

"Todo amaina", é posible enterrar o que a un o matou unha vez, é viable deixar de xogar co prohibido, é realizable converter a dor nun agasallo. Iso fixeron, algo diso contaron e moito do que cantaron.

"Vémonos nos palcos". Así marcharon, con esta declaración de intencións de tres mulleres imprescindibles que xa están de regreso.