Nicolás Maduro, de líder sindical a cuestionado presidente de Venezuela
Presidente de Venezuela desde 2013, é unha das figuras máis controvertidas da política latinoamericana recente
De socios a rivais: como se romperon as relacións entre Veneluela e os EUA
Excondutor do Metro de Caracas e dirixente sindical, o seu ascenso estivo estreitamente ligado a Hugo Chávez, quen o sinalou como o seu sucesor antes de morrer.
Desde entón, Maduro gobernou entre crises económicas, protestas masivas, eleccións cuestionadas e un forte illamento internacional, manténdose no poder malia unha prolongada confrontación coa oposición e a comunidade internacional.
Maduro naceu en Caracas, o 23 de novembro de 1962. De mozo traballou como chofer de autobuses do Metro de Caracas e chegou a ser un destacado líder sindical nos anos 90.
Coñeceu a Hugo Chávez cando este cumpría condena en prisión polo seu golpe de estado frustrado de 1992 grazas a que a súa parella, Cilia Flores, era unha das avogadas de Chávez.
Foi un dos fundadores do Movemento V República, antecesor do Partido Socialista Unido de Venezuela e participou na campaña de 1998 na que Chávez resultou elixido presidente.
Membro da Asemblea Nacional Constituínte que redactou a nova Constitución (1999), foi elixido deputado á Asemblea Nacional en 2000 e 2005. En xaneiro de 2006 foi designado presidente do Parlamento e en agosto dese ano foi nomeado ministro de Exteriores.
O 10 de outubro de 2012, tres días despois de que Chávez fora reelixido presidente, Maduro foi designado vicepresidente. Continuou exercendo como chanceler ata xaneiro de 2013.
Home forte de Chávez, Maduro tomou as rendas do país nos períodos en que o presidente estaba hospitalizado en Cuba debido ao cancro que sufría. O 8 de decembro de 2012, Chávez referiuse a el como o seu sucesor.
O 5 de marzo de 2013, Maduro foi quen anunciou a morte do seu mentor. Tres días despois xurou como "presidente encargado" de Venezuela.
Nas eleccións do 14 de abril de 2013 impúxose por unha estreita marxe de apenas 272.000 sufraxios ao candidato opositor Henrique Capriles. Foi investido presidente o 19 de abril dese ano e o 19 de novembro o Parlamento de Venezuela outorgoulle poderes especiais para gobernar por decreto durante un ano.
En febreiro de 2014 comezou unha onda de protestas contra a súa xestión, que se prolongou durante case catro meses e deixou, segundo o balance oficial, 43 mortos, máis de 800 feridos e uns corenta opositores en prisión.
A popularidade de Maduro viuse moi afectada, ademais, pola difícil situación económica, unha inflación galopante, a caída dos prezos do petróleo e o desabastecemento de produtos de primeira necesidade.
A inseguridade cidadá e episodios como a imputación nos Estados Unidos por delitos de narcotráfico de dous membros da súa familia contribuíron a aumentar o descontento.
Os grupos principais da oposición acudiron xuntos ás eleccións lexislativas do 6 de decembro de 2015, nas que o partido de Maduro saíu derrotado. O novo Parlamento, de maioría opositora, constituíuse o 5 de xaneiro de 2016.
Un ano despois, o Tribunal Supremo asumiu as facultades da Asemblea Nacional. A decisión, aínda que foi revogada, xerou protestas violentas con máis de 120 mortos.
O 1 de maio de 2017 Maduro convocou unha Asemblea Constituínte, que se votou o 30 de xullo (con 8 millóns de votos a favor) e instalouse en agosto, composta só por chavistas. Numerosos países tachárona de antidemocrática.
En 2018 convocáronse eleccións presidenciais adiantadas. A MUD, principal coalición opositora, declinou participar.
O 20 de maio de 2018 Maduro foi reelixido presidente para o período 2019-2025, nuns comicios marcados pola alta abstención e por denuncias de fraude. O 10 de xaneiro de 2019 asumiu o seu segundo mandato, cuxa lexitimidade foi cuestionada pola oposición e parte da comunidade internacional. Á toma de posesión só asistiron seis xefes de Estado.
O 23 de xaneiro de 2019 o presidente do Parlamento, Juan Guaidó, proclamouse presidente encargado do país. A pesar da oposición interna e as presións de máis de 50 países que apoiaron a Guaidó, Maduro mantívose no poder.
O 6 de decembro de 2020 celebráronse eleccións lexislativas ás que non acudiu o sector opositor liderado por Guaidó por consideralas unha fraude, e nas que o chavismo obtivo o 92 % dos deputados da Asemblea Nacional.
Guaidó deixou de ser "presidente interino" en xaneiro de 2023 ante a falta de avances. Tras un diálogo entre Goberno e oposición, acordouse celebrar eleccións presidenciais en 2024, un ano antes do previsto.
A oposición maioritaria celebrou primarias, nas que foi elixida María Corina Machado (nobel da Paz 2025), pero unha inhabilitación que pesaba sobre ela, fixo que fose substituída por Edmundo González Urrutia.
Nestes comicios do 28 de xullo de 2024, Maduro, segundo a autoridade electoral, controlada polo chavismo, alzouse coa vitoria co 51,2 % dos votos, fronte ao 44,2 % de González Urrutia, aínda que eses datos foron cuestionados pola oposición e por mandatarios internacionais.
O 7 de agosto de 2025, a fiscal xeral de Estados Unidos, Pam Bondi, anunciou unha recompensa de 50 millóns de dólares (43 millóns de euros) por información que conduza ao arresto de Maduro, acusado de narcotraficante e de liderar o cartel dos Soles.
