O Reino Unido recorda o centenario do nacemento de Isabel II

O Reino Unido lembra este martes o centenario do nacemento de Isabel II, a raíña que deixou o listón da monarquía moi alto pola súa entrega ao servizo público, a súa capacidade para adaptarse aos novos tempos, a súa xestión das crises familiares e por actuar como símbolo de estabilidade e unidade do país.

Con motivo do centenario, unha estatua de Isabel II de pé erixirase este ano no parque de St James's, fronte ao palacio de Buckingham, en Londres, un proxecto que está a cargo do estudo do prestixioso arquitecto Norman Foster, que incluíu no deseño unha ponte inspirada na súa tiara nupcial e un carreiro conmemorativo.

Tamén se inaugurou na Galería do Rei unha exposición co vestiario da raíña, desde a vestimenta que levou o día do seu bautizo ata a colección de pezas que marcaron a súa vida, como a da súa voda, a da súa coroación ou as que levou en ceas de Estado.

Nacida o 21 de abril de 1926, a entón princesa Isabel non chegou ao mundo destinada a rexer o futuro do daquela Imperio Británico, o inmenso conxunto de colonias e dominios onde 'nunca se poñía o sol' e que abarcaba a principios do século XX a unha cuarta parte da poboación global.

Con todo, o rumbo da princesa, e do Reino Unido, deu un xiro inesperado en decembro de 1936 cando o rei Eduardo VIII, tío de Isabel II, renunciou ao trono para casar coa divorciada estadounidense Wallis Simpson, deixando a coroa británica en mans do seu irmán o príncipe Alberto e convertendo a súa filla maior na herdeira ao trono do imperio máis extenso da historia.

A abdicación de Eduardo VIII deixou unha pegada moi profunda no país e no novo rei británico, Jorge VI, o nome que Alberto elixiu cando asumiu o trono. A raíña, chamada Isabel como a súa filla, nunca perdoou ao seu cuñado semellante traizón á coroa.

Como princesa herdeira e consciente do gran dano da abdicación, ao cumprir os 21 anos de idade a princesa Isabel prometeu nunha mensaxe ao país que "toda a miña vida, xa sexa longa ou curta, estarei dedicada ao voso servizo". E así o cumpriu.

O 6 de febreiro de 1952, á morte do seu pai, Isabel II iniciaba o reinado máis longo da historia británica, que terminou o 8 de setembro de 2022 -cando fixera 96 anos. Durante os seus 70 anos de reinado, Isabel II viu pasar polo 10 de Downing Street a quince xefes de goberno -desde Winston Churchil ata Liz Truss.

Casada en 1947 co príncipe Felipe, duque de Edimburgo, Isabel II asumiu o seu reinado mentres o Reino Unido empezaba a lenta recuperación tras a Segunda Guerra Mundial. A soberana entendeu que para que a monarquía sobrevivise no século XX tiña que ser visible e accesible.

Así, soubo adaptar a institución aos ventos de grandes cambios, tecnolóxicos, sociais e políticos, que marcaron os seus 70 anos de reinado, como emitir por televisión os seus discursos do Nadal, camiñar entre a xente para saudar, xestionar a infinidade de problemas privados da súa familia, como o divorcio do seu fillo maior, o agora rei Carlos III, de Diana de Gales, ou reducir a lista civil, é dicir, os membros da realeza que recibían fondos do contribuínte.

"A monarquía cambiou enormemente durante os 70 anos de reinado da raíña Isabel II. O seu legado máis importante é que, grazas á súa constante adaptación ás circunstancias modernas, logrou sobrevivir", dixo a EFE Robert Hazell, profesor de Goberno e Constitución na Unidade de Ciencias Políticas do University College London (UCL).

Para Hazell, unha das medidas máis significativa do reinado foi cando permitiu que se televisase en xuño de 1953 a súa coroación na Abadía de Westminster, así como "permitir a realización de documentais por televisión sobre a familia real."

O ano que puxo a proba o seu reinado foi 1992, cando se separaron os entón príncipes de Gales, Carlos e Diana, e produciuse un devastador incendio no castelo de Windsor, que simbolizou dalgún xeito que o Reino Unido tiña unha monarquía "en chamas".

Nun discurso xunto ao duque de Edimburgo, Isabel II cualificou ese 1992 como o seu "annus horribilis", pero ao admitilo demostrou "valentía ao recoñecer esas dificultades, así como a resiliencia e a determinación para seguir adiante", dixo Hazell.