Salario mínimo, presas máximas, por María Bastida

Yolanda Díaz quere que o salario mínimo suba por riba da inflación e encargoulles un informe a expertos para fixar a cifra. O obxectivo é defendible. A forma, e sobre todo o momento, son manifestamente mellorables.

Buscar que quen cobra o salario mínimo non perda poder adquisitivo é razoable. Pero o informe debe servir para valorar canto pode subir e con que consecuencias. Encargalo en outubro entra dentro do calendario habitual. Apertar os prazos para deixar a suba aprobada antes das eleccións do 29 de novembro alimenta a sospeita de que o calendario electoral pesa máis que a análise.

Imos ao dato, que aquí importa moito. Subir por riba da inflación soa claro, pero non o é ata que dis que inflación. O 4,9 % de setembro mide canto subiron os prezos respecto de hai un ano. Ademais, aínda está pendente o dato definitivo. Pola contra, se se toma como referencia a media do que vai de ano, sae arredor do 3,4 %. Hai punto e medio de diferenza.

Sobre o emprego, desconfío das dúas respostas fáciles que se toman como automatismos na práctica. Non é verdade que subir o salario mínimo destrúa emprego sempre e inequivocamente, pero tampouco que non teña ningún custo. A suba mellora os ingresos de quen a recibe e sostén o seu consumo. Pero non podemos perder de vista o que fan as empresas: se contratan menos, se recortan horas ou se soben os prezos. E non é o mesmo esa suba nunha provincia con salarios altos que noutra onde case todo o mundo cobra preto do mínimo. E coidado tamén coas marxes empresariais. Que os beneficios medren no conxunto da economía non significa que a tenda da esquina teña ese mesmo desafogo. O salario mínimo é común; a capacidade para asumir a suba, moi distinta.

E isto non vai de cores políticas. En plena precampaña, calquera goberno, do signo que sexa, debería ter especial coidado coas decisións que tocan o peto de millóns de persoas. Que non se usen como reclamo electoral e que os informes técnicos non cheguen coa conclusión posta é unha cuestión ética mínima, esixible a calquera.

En resumo, por suposto que protexer a quen menos cobra é un bo obxectivo. Pero unha decisión para todo un ano merece tempo e datos firmes, non as présas dunha campaña.